Zussen is terug met een tweede seizoen. In de dramaserie speelt Fockeline Ouwerkerk de rol van Nienke, die ontdekt dat ze twee halfzussen heeft. ‘Het wispelturige van Nienke herken ik ook bij mezelf’ 

In seizoen 1 van de Omroep MAX-serie Zussen ontmoeten drie vrouwen elkaar bij de notaris. Ze kennen elkaar niet, dus Rolinde (Joy Delima), Faya (Melody Klaver) en Nienke (Fockeline Ouwerkerk) schrikken enorm om te horen dat ze halfzussen zijn. En dat hun net overleden biologische vader Johan zijn boerderij aan het drietal nalaat. Zussen was een hit in het voorjaar van 2024. In deze tijd van bezuinigingen betekent dat niet automatisch een tweede seizoen. De actrices waren dan ook dolblij toen het groene licht toch werd gegeven. Fockeline Ouwerkerk: “We hebben direct met elkaar gebeld. Yes, we mogen weer naar de boerderij!”

Wat maakte het dat je zo blij was? 

“We maken Zussen met een hele fijne groep mensen. Zowel voor als achter de schermen wordt er met hart en ziel aan de serie gewerkt. Verder voelde ik dat het verhaal van Nienke nog niet klaar was. Ikzelf was nog niet klaar met Nienke! Dus na het eerste seizoen volgde een lange periode duimendraaien, hopende op een doorstart.” 

Het verhaal van Nienke gaat in seizoen 2 gelijk de diepte in. In de eerste aflevering wordt ze geconfronteerd met Ida, gespeeld door Elsie de Brauw. Nienke weet niet dat Ida haar biologische moeder is.  

“Spelen met Elsie (bekend als Beatrix in Maxima) is een groot cadeau. Ik heb haar op een voetstuk staan, was ook zenuwachtig voor de opnames. Ik voelde tijdens de repetities al dat er iets gebeurde, de gesprekken tussen Nienke en Ida waren écht. De scène ontstijgt de tekst. Seizoen 2 zit vol met dit soort momenten. Omdat dit het tweede seizoen is, hoefden we minder te zoeken naar onze personages. We kenden ze al zo goed.” 

Zaten Melody Klaver, Joy Delima en jij gelijk weer in de zussenrollen? 

“Ja. Knap dat je na één seizoen gelijk een hechte familie wordt. Soms zaten er zinnen in het script voor Nienke, waarvan ik zei: dit is toch veel meer iets voor Rolinde om te zeggen? De personages zijn als zussen meer naar elkaar toegegroeid. Dat is slim in het script verwerkt. Je merkt dat de vrouwen nu de vrijheid hebben om elkaar direct aan te spreken op verantwoordelijkheid. Dat gelijk zeggen als je iets stom vindt, is heel herkenbaar in zus- en broerrelaties. Zo praat je alleen met elkaar als je uit hetzelfde nest komt.”  

Het hele artikel leest u in de Avrobode van week 36. Deze editie ligt nu in de winkel. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Jeroen Keijzer

Malou Petter (36) is een van de vaste gezichten van EenVandaag. De diepgang van het programma past haar als een jas. En, zo zegt ze: ‘Ik ga heel lekker op dat livegevoel.’ 

Waarom past EenVandaag zo goed bij jou? 

‘Er gebeurt enorm veel in de wereld; soms is het een wirwar aan informatie. Wat EenVandaag goed doet, is daar de belangrijkste dingen uit te pikken en te onderzoeken wat die betekenen voor de kijker thuis. Neem de onrechtmatigheden in de UWV-kwestie of de misstanden in de zorg. Die urgentie vind ik belangrijk. Ik vind het bijna een cadeau dat ik in de studio de tijd krijg om met experts over dergelijke onderwerpen in gesprek te gaan.’  

Welke thema’s blijven jou het meest bij? 

‘De persoonlijke verhalen raken mij het meest. Een tijdje geleden maakten we verschillende reportages over mensen die in armoede leven. Daar waren gezinnen bij die noodgedwongen in zwaar beschimmelde huurwoningen wonen, wat tot gezondheidsklachten leidt. Zulke verhalen laten zien wat de gevolgen van armoede écht zijn. Ook het thema femicide, vrouwenmoord, maakt altijd indruk. Mede omdat ik zelf ook een jonge vrouw ben. Als ik in de studio nabestaanden spreek van slachtoffers die het niet hebben overleefd, zijn dat hele indringende gesprekken.” 

Neem je dat ook mee naar huis? 

‘Die gesprekken blijven me zeker bij. Tegelijkertijd draag ik als journalist ook een professionele bril, die als een soort filter werkt. Dat moet ook, anders houd je dit werk niet vol. Bovendien spreek ik de meeste mensen maar één keer, waardoor er vanzelf toch een bepaalde afstand blijft. Als verslaggever ben ik in ramp- en oorlogsgebieden geweest. In dat soort situaties vond ik het vaak ingewikkelder om dat wat ik zag weer los te laten. Zo maakte ik reportages op het Griekse eiland Lesbos, in vluchtelingenkamp Moria. Toen ik terug was in Nederland, had ik moeite om te aarden. Ik dacht steeds: op nog geen vier uur vliegen hiervandaan leven gezinnen in overvolle tenten, zonder veiligheid of perspectief. En hier maken we ons druk om files of een regenachtige dag. Dat contrast bleef nog lang door mijn hoofd spoken.’ 

Het hele artikel leest u in de Avrobode van week 34/35. Deze editie ligt nu in de winkel. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Lydia van der Weide

Hoe ruikt, voelt, klinkt en smaakt de zomer? Bekendere Nederlanders vertellen over hun mooiste zomers. Dit keer Rivkah op het Veld. ‘Festivals waren een belangrijk ding.’

Je ouders scheidden toen je 4 was. Betekende dat ook twee vakanties in de zomer? 

“Ja. Soms met een overlap. Dan waren mijn broertje en ik met onze moeder en stiefvader op de camping in Italië. Onze vader en stiefmoeder kwamen daar ook heen en dan gingen we de rest van de vakantie met hen mee. In goede harmonie overigens. Natuurlijk had het wat tijd nodig, maar het was gelukkig geen vechtscheiding. Iedereen ging goed met elkaar om, en dat is in de loop der jaren alleen maar beter geworden.” 

Gingen jullie altijd naar het buitenland? 

“We gingen ook vaak naar Zuid-Limburg, daar hadden mijn opa en oma een caravan staan. Dan zaten we daar een weekend, of een weekje. Ik was nog klein, maar bewaar er warme, levendige herinneringen aan. Een beetje rondbanjeren over het terrein met mijn broertje. En voetballen op het verpieterde grasveldje. Als ik droog gras ruik, denk ik gelijk aan die dagen dat we urenlang op de goal aan het schieten waren. En ik proef nog mijn favoriete ijssmaak: munt met chocoladebrokjes, een soort After Eight-ijs. Er zijn aardig wat jeugdfoto’s waarop de kleine Rivkah een grote bol ijs aan het wegwerken is. Zomers van toen leken eeuwig te duren. Met van die eindeloze dagen, dat we echt niet meer wisten wat we moesten met onze tijd. Niet op een vervelende manier overigens, meer een prettig soort verveling.” 

Verveling die je bestreed met je favoriete bezigheid: lezen. 

“Mijn hele familie bestaat uit lezers. Ik kijk nu even achter me, naar de boekenkast in de huiskamer. Die loopt echt van muur tot muur. Het geeft me heel veel plezier daarin te kijken en me te verheugen op alles wat ik nog wil lezen. Of mezelf te herinneren aan de mooie boeken die ik al héb gelezen. Als kind onderhandelde ik met mijn moeder hoeveel er mee mochten op vakantie. Sowieso ging standaard een aparte koffer mee voor de boeken. Mijn ultieme zomerboeken zijn die van Harry Potter. Die heb ik eindeloos herlezen tijdens vakanties, liggend op het strand. Met de zonnebrand aan mijn vingers, waardoor bij het omslaan de pagina’s een beetje vettig werden. Mijn liefde voor die boeken wringt wel, nu schrijfster J.K. Rowling haar haat en intolerantie tegen transgender mensen zo openlijk uit. Daarom koop ik niets meer dat met Harry Potter te maken heeft. Maar aan de boeken zelf heb ik enkel warme herinneringen.” 

Het hele artikel leest u in de Avrobode van week 32/33. Deze editie ligt nu in de winkel. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Jeroen Keizer

Meteoroloog Floris Lafeber weet als geen ander hoe mooi een zomerlucht kan zijn. Hij vertelt over het gouden uur, een hemel die van kleur verschiet en de vorm van schapenwolken.

Het gebeurt bijna vanzelf. Je zit op een zomeravond in de tuin, het licht wordt zachter en de schaduwen langer. Iets trekt je blik omhoog. Naar de lucht, de wolken die roze kleuren, naar een zwerm zwaluwen die hoog door het licht scheren. Alsof daarboven iets gebeurt waarvoor geen woorden zijn, maar waar je je ogen niet van kunt afhouden.

Meteoroloog Floris Lafeber kijkt al sinds zijn jeugd naar de lucht; eerst uit nieuwsgierigheid, later beroepsmatig. Tegenwoordig is hij meteoroloog bij Weeronline en Weerplaza en vertelt hij op NPO Radio 1 en regionale zenders over het weer. Ondanks alle kennis die hij door de jaren heeft opgedaan, is die kinderlijke verwondering nooit verdwenen. “Behalve dat ik het voor mijn werk doe, is omhoogturen voor mij vaak een moment van rust,” zegt hij. “Even loskomen van alles. Gewoon kijken naar wat er gebeurt.” Juist in de zomer loont dat.

Ver kijken

Nederland is misschien niet het eerste land waaraan mensen denken als het over spectaculaire luchten gaat. Er zijn hier geen bergketens of woestijnen waar uitgestrekte sterrenhemels te zien zijn. Wat we wel hebben: ruimte. “In Nederland bestaat een groot deel van het uitzicht uit lucht. Het is hier vlak, waardoor je ontzettend ver kunt kijken. Daardoor speelt de lucht een veel grotere rol in het landschap dan in veel andere landen.” Daar komt het zeeklimaat nog bij. “Doordat het zeewater verdampt, zit er vaak veel vocht in de atmosfeer. Dat zorgt voor prachtige wolkenformaties. Nederland is echt een wolkenland.”

Vraag Floris naar dé zomerwolk en hij hoeft niet lang na te denken. “Schapenwolken”, zegt hij direct. “Als ik die zie, denk ik meteen aan de zomer. Ze horen echt bij deze tijd van het jaar; in de winter komen ze nauwelijks voor.” Schapenwolken ontstaan doordat de zon het aardoppervlak opwarmt: warme lucht stijgt op en vormt kleine wolken die loom door de lucht drijven. Veel Nederlanders kennen het beeld nog uit hun jeugd: languit in het gras, turend naar wolken die veranderen in konijnen, kastelen of draken. Floris doet dat nog steeds weleens. “Laatst zag ik er een die precies de vorm van Frankrijk had.”

Het hele artikel leest u in de Avrobode van week 30/31. Deze editie ligt nu in de winkel. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Deborah Ligtenberg

Hoe ruikt, voelt, klinkt en smaakt de zomer? Bekendere Nederlanders vertellen over zinnenprikkelende zomerdagen. Deze keer Afke Boven. ‘Zeehonden zijn de dolfijnen van Ameland.’

Pas bij twee keer kijken valt het op: Afke Boven heeft een tatoeage op haar pols. Een subtiel, permanent pennenstreepje in de vorm van een golf. “Ik voel mijn hele leven al een enorme verbinding met het water”, vertelt de NOS Journaal-presentatrice. “Ik hou van surfen, varen, zwemmen. Water geeft me zo’n gevoel van vrijheid. Ik wilde dat gevoel zo dichtbij mogelijk hebben, vandaar die tatoeage.”

Wat water betreft zat je goed: je bent opgegroeid op Ameland. Hoe waren de zomers daar?

“Druk en levendig. Met feesten, braderieën, veel reuring. Samen met vrienden naar het strand, met een koelbox vol lekkers. In een kring babbelen. Zwemmen deden we nooit alleen, want er was ons goed ingeprent dat de zee gevaarlijk kon zijn. Zo vertoefden we uren op het strand, tot etenstijd. Om vervolgens rozig thuis te komen, met naar kokos geurende zonnebrand op mijn huid en het zout van de zee op m’n lippen. Ik wist dat ik na het douchen bruin zou zijn, en mijn blonde haar wit.”

Vond je dat zomergevoel ook thuis?

“Daar hoefde ik het tuinpad niet voor af te lopen, nee. Mijn slaapkamerraam keek uit op ons terras. Mijn vader houdt erg van de zon; ik zag hem ’s ochtends al in zijn onderbroek in de tuin liggen. Hij bewoog mee met de zon, dus zijn ligbedje reisde de rest van de dag over het hele terras. In de avond hadden we door het grote raam in de zitkamer zicht op de ondergaande zon. Voor zonsondergangen moet je echt op de Wadden zijn. In de rest van het land – ik woon zelf in Drenthe – verdwijnt de zon achter huizen of bomen. Op Ameland staat niets in de weg. De glinstering van de zon op het water is fantastisch, alsof de zee vol diamanten ligt.”

Gingen jullie in de zomer op vakantie?

“Nee joh, dat kon niet. Mijn ouders hadden een rondvaartbedrijf, die moesten het in drie maanden voor de rest van het jaar verdienen. Als Nederland vakantie had, waren wij aan het werk. Met de boot maakten we tochten over het wad en naar de zeehonden. Veel mensen vinden de wat weeïge geur van slijk niet prettig; ik vind het juist heerlijk ruiken, het transporteert me direct terug naar de rondvaartboot. En zeehonden zijn enorm leuk. Ze waren zo gewend aan onze aanwezigheid dat ze als dolfijnen naast de boot speelden. In de zomer werd Ameland overgenomen door toeristen. Het was echt buffelen, maar ook weer leuk. Als de vaste gasten en vakantiemedewerkers op het eiland kwamen, wist ik: het is weer zomervakantie.”

Het hele artikel leest u in de Avrobode van week 28/29. Deze editie ligt nu in de winkel. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Jeroen Keizer