Marleen de Rooy is politiek verslaggever, maar in haar werk kiest ze geen partij. De nuances uitleggen, dat vindt ze mooi. ‘Het is nooit zwart of wit, elk onderwerp kent meerdere kanten.’
Inmiddels loop je alweer negen jaar in Den Haag rond, als politiek verslaggever en duider. Heb je jouw politieke interesse van huis uit meegekregen?
“Bij ons thuis lagen altijd vier verschillende kranten op de keukentafel, nog steeds trouwens. Mijn ouders zijn ontzettend geïnteresseerd in politiek en maatschappelijke ontwikkelingen. We waren geen lid van een politieke partij. Ik ben zelf ook eerder een beschouwend type, ik vind het vooral interessant te volgen wat er gebeurt. Als ik debatten volg – en dat doe ik veel voor mijn werk – zie ik altijd hoeveel verschillende invalshoeken een bepaald thema heeft. Het is nooit zwart of wit, elk onderwerp kent meerdere kanten. Het is nooit eenvoudig. Deze nuances leg ik graag uit aan een groot publiek.”
Welke persoonlijke eigenschap helpt jou het meest in dit vak?
“Dat is mijn nieuwsgierigheid. Ik hou ervan om zaken tot op de bodem uit te zoeken, me echt ergens in vast te bijten. Ik heb een goede dag als ik een tegel heb gelicht waar allemaal rotzooi onder zit, als ik iets boven heb gehaald dat anders onder de radar was gebleven. Dat is soms heel spannend, maar dit is wat we moeten doen. Een goed voorbeeld is dat het vorige kabinet plannen omtrent de waterkwaliteit door wilde drukken, zodat boeren meer mest uit zouden kunnen rijden. Dat wilde het stilzwijgend doen, terwijl alle specialisten op dit gebied faliekant tegen waren. Op zo’n moment gaat mijn motor echt aan en vind ik dat de rest van de wereld dit moet weten.”
Waar lig jij – op werkgebied – ’s nachts wakker van?
“Ik maak sinds een tijd de podcast De stemming samen met Joost Vullings (EenVandaag). Na de eerste uitzendingen kreeg ik een aantal mails van mensen die, je gelooft het niet, moesten wennen aan het feit dat ik als vrouw de politiek duid. Ik kreeg ook kritiek: ze vonden dat ik te veel lach, dat soort opmerkingen. Dat heb ik echt nooit eerder meegemaakt en ik lag daar wakker van. Ik wil kritiek serieus nemen en niet dat alle luisteraars weglopen. Tegelijkertijd wil ik ook mezelf blijven. Overdag kan ik het prima relativeren, maar ’s nachts kan ik dan wel eens piekeren. Gelukkig krijg ik voornamelijk positieve reacties, maar het zijn toch de negatieve mails die blijven hangen.”
Het hele artikel leest u in de Avrobode van week 11. Deze editie ligt nu in de winkel. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.
