Naast haar rol als harde ziekenhuisbestuurder in Medisch Centrum West is Wendy van Dijk te zien in het nieuwe programma Zorg uit handen. Daarin neemt ze de mantelzorg over voor een vader met parkinson.

Waarom wilde je aan dit programma meedoen?

“Ik hoefde er geen seconde over na te denken. Ik vind het heel mooi dat dit er is, want mantelzorg is ontzettend belangrijk. Er zijn in Nederland zo’n 5,5 miljoen mantelzorgers, meestal gaat het om familie. Dat trekt natuurlijk een enorme wissel op hun eigen leven. En niet alleen qua tijd: het is heel heftig als iemand die je liefhebt niet meer voor zichzelf kan zorgen. Goed dus dat dit extra onder de aandacht komt.”

Had je inspraak in welk gezin je zou helpen?

“De programmamakers hadden al een goede match voor ogen: Claudia, Danny en hun drie kinderen. Dat hadden ze goed aangevoeld. Want wat was het geval? Ik ben een eigen bewegingsplatform begonnen: Choose You. Daarmee wil ik vrouwen inspireren om elke dag minstens een kwartier voor zichzelf in te ruimen en te bewegen. Claudia bleek een van mijn trouwste deelnemers. Kort voor de opnames van Zorg uit handen deed ze op mijn platform mee aan een live vragenronde. Toen ik daar haar verhaal hoorde, dacht ik: hé, dit lijkt wel die vrouw bij wie ik straks in het gezin kom. Dat was heel toevallig.”

Hoe zag voor jou een dag in hun gezin eruit?

“Ik was daar om zes uur ’s ochtends. Dan zorgde ik voor het ontbijt en Danny’s medicijnen en bracht ik hun dochter naar school. Aan het einde van de dag haalde ik haar weer op en tussendoor deed ik het huishouden. En als Danny naar de wc moest, hielp ik hem. Ik hielp hem ook met douchen. En vooral: goed in de gaten houden hoe het met hem ging. Als hij aangaf dat het hem te veel werd, moest hij rusten.”

Dat is behoorlijk intiem…

“Ja, dat vond ik ook. Ik vond het sowieso spannend. Ik kende die mensen natuurlijk niet en ik kwam ineens heel dichtbij. En dan ook nog met een cameraploeg. Ik voelde me daar vooral bezwaard over bij Danny. Zijn vrouw is weg en dan kom ik ineens binnen. Die intiemere momenten hebben overigens wel een functie: ze laten heel goed zien wat mantelzorg allemaal inhoudt.”

Het hele artikel leest u in de Avrobode van week 45. Deze editie ligt nu in de winkel. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Ernest Marx

In Floortje over de oceaan reist Floortje Dessing naar de andere kant van de wereld. Ze ontmoet mensen die zich inzetten voor de oceaan. ‘Ik hou van mensen die hun eigen pad kiezen.’

Waar komt die liefde vandaan?

“Ik ben bijna aan het strand opgegroeid. Als kind leende ik al atlassen uit de bibliotheek. Ik nam ze mee naar mijn kamer en droomde eindeloos weg bij de kaarten en al die verbindende zeeën. Voor mijn Einde van de wereld-programma’s heb ik veel op zulke plekken vertoefd. Het is me steeds duidelijker geworden dat het niet goed gaat met de oceaan. In dit programma concentreer ik me op de Koraaldriehoek, het gebied tussen Indonesië, de Filipijnen en Papoea-Nieuw-Guinea.”

Waarom kies je voor die regio?

“Het gebied heeft een enorme biodiversiteit en is de kraamkamer van veel vissen. Er gebeurt veel en de oceaanproblematiek is in alles heel sterk. De eerste aflevering gaat bijvoorbeeld over plastic. In Nederland hebben we daar problemen mee, maar in Indonesië is het vele malen erger. Er is geen vuilnisophaalsysteem, dus verdwijnt alles in zee. En het vergaat niet, dus het blijft daar in die mooie oceaan.”

Hoe zorg je ervoor dat dat geen deprimerend verhaal wordt?

“We maken een programma over wat er wel goed gaat. Met bijzondere mensen die iets groots en ingewikkelds ombuigen tot iets behapbaars. Dat vind ik superinspirerend. Ik noem het entertainment met een boodschap. En dan positief gebracht, want ik word een beetje moe van alles wat niet goed gaat. Noem me een blij ei, maar ik zie inspirerende figuren die niet bij de pakken neerzitten en hun steentje bijdragen.”

Het hele artikel leest u in de Avrobode van week 44. Deze editie ligt nu in de winkel. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Maarten van der Meer

Patrick Lodiers is vanaf deze week te zien in seizoen 6 van kennisquiz The connection en het nieuwe improvisatieprogramma Wat speelt er. ‘Ik doe het met energie en plezier.’

Ik merk het al: jij bent goed in het maken van connecties.

“Ik ben nieuwsgierig, stel graag vragen. Dat zit in me en het is oprecht. Ik heb er meer moeite mee om over mezelf te praten: ik vind mijn eigen verhaal niet zo interessant. Al ben ik geen gesloten Zeeuwse oester hoor, hoewel ik in Vlissingen geboren ben. Goede vrienden weten echt wel wie ik ben en hoe het met me gaat.”

Hoe gaat het met je, nu twee programma’s van start gaan?

“Goed! Op zaterdag begint het zesde seizoen van The connection. Ik blijf het een fascinerende kennisquiz vinden. Hoe de redacteuren steeds zo’n mooie rode draad weten te weven. Hoe het ze lukt alle antwoorden te verbinden aan die ultieme connectie. Dat levert mooie televisie op: deelnemers moeten niet alleen de antwoorden weten, maar die ook met elkaar verbinden. En dankzij de schitterende kenniskoepel ziet het er mooi uit.”

Zou je zelf een goede kandidaat zijn?

“Vanaf mei is de redactie bezig met het schrijven van de scripts. Als ik die binnenkrijg, staan de antwoorden op de vragen er nog niet in. Ik ga dan zelf op de bank The connection spelen. Soms gaat het me goed af, soms totaal niet. Dan denk ik: waar zit het verband en waarom zie ik dat niet? Ik ben wat dat betreft een gemiddelde kandidaat. Als vervolgens het antwoord komt, blijkt het een invalshoek die ik helemaal heb overgeslagen. Dat maakt het spel ook zo leuk.”

Het hele artikel leest u in de Avrobode van week 43. Deze editie ligt nu in de winkel. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Jeroen Keijzer.

Ewout Genemans volgt twaalf agenten in Bureau Groningen. Het is de achtste serie en de presentator zag in die jaren veel vreselijks.

Wat viel je op aan het politiewerk in Groningen?

“Ik verbaasde me vooral over de hoeveelheid meldingen. De politie heeft het er druk met drugsvondsten, ernstige verkeersongelukken, mensen die zich misdragen tegen de politie. Dat dringt niet zo door tot de Randstad.”

Welke heftige dingen maakte je mee?

“In de eerste aflevering zit meteen een melding van een lichaam in de gracht. Het is heel lang onduidelijk hoelang deze persoon erin ligt. Is dat pas net zodat de politie te water kan om een leven te redden? Of ligt het er al langer en moeten sporen in veiligheid gebracht worden? We willen de twaalf agenten beter leren kennen. Dat werkt het best bij dit soort meldingen waarbij ze echt aan de bak moeten.”

Wat zijn andere aansprekende voorvallen?

“De jacht op een nepagent. Dat gebeurt best vaak: criminelen die zich voordoen als agent. Ze bellen vaak aan bij oude mensen die dan hun spullen afgeven om ze zogenaamd ‘in veiligheid’ te brengen. Dat doen ze heel gewiekst, met gladde praatjes en nagemaakte pasjes. Het is lastig die mannen te pakken, ze zijn de politie vaak te slim af. In een van de afleveringen horen de agenten via de porto dat er zo’n nepagent actief is. Ze gaan meteen naar de plek waar zijn auto gesignaleerd is. Ander voorbeeld. In de eerste aflevering zit een vrouw die… Nou ja, laat ik zeggen, nogal wat drankproblemen heeft en in een burenruzie belandt. Ze heeft een kind en de agenten moeten inschatten of die mevrouw wel voor dat kind kan blijven zorgen. Dat emotioneert de mannelijke agent.”

Het hele artikel leest u in de Avrobode van week 42. Deze editie ligt nu in de winkel. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Maarten van der Meer

De broer van Yvon Jaspers kreeg op zijn veertigste de diagnose parkinson. Het was de directe aanleiding voor Yvons persoonlijke zoektocht in de documentaire De boer, de broer, de zus en de ziekte.

Wat wist je voor Willems diagnose over de ziekte van Parkinson?

“Best wel wat. Een oom en tante hebben het ook. De afgelopen ruim twintig jaar heeft onze familie bij hen gezien wat de ziekte doet. Het is een progressieve hersenziekte die ervoor zorgt dat er steeds meer functies uitvallen. Dus toen mijn broer het ook bleek te hebben, zijn we ons allemaal kapotgeschrokken. Het is ongelooflijk verdrietig.”

Hoe ontdekte hij het?

“Hij had al een tijd klachten. Een muisarm, dacht hij. Je denkt natuurlijk geen seconde aan parkinson bij iemand van veertig. Eenmaal bij de neuroloog ging de diagnose razendsnel. Willem moest wat bewegingsoefeningen doen en binnen twee minuten was het duidelijk. Hij voedt in zijn eentje drie jonge kinderen op. Zijn vrouw leeft niet meer. Dat maakt het voor iedereen nog ingrijpender. Hoe moet dat in de toekomst?”

Wat is voor jou het ergste aan zijn situatie?

“De onzekerheid, niet weten hoe gezond hij over een jaar nog is. Mensen met parkinson leveren alleen maar in. Dat kunnen kleine dingen zijn, maar ook om de kracht in je linkerarm of je evenwicht. Dat is een eng idee. Ik heb veel vertrouwen in Willem. Hij heeft ons de afgelopen drie jaar laten zien dat hij er supergoed mee omgaat. Hij is sterk en opgewekt. Bovendien is hij zoveel meer dan alleen die ziekte. Maar hij moet zijn energie goed verdelen. Niet alles kan nog. Ik heb weleens gedacht: geef mij die parkinson van jou. Mijn kinderen zijn wat ouder en ik heb mijn man Pieter…”

Het hele artikel leest u in de Avrobode van week 41. Deze editie ligt nu in de winkel. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Ernest Marx