Jörgen Raymann: ‘Ik word nu gelukkig van kleine dingen’

In Volle zalen volgt Cornald Maas cabaretier Jörgen Raymann. Ze praten over vallen en opstaan en een onverwachte comeback. ‘Inmiddels kan ik weer normaal rondkomen.’

Wat is de rode draad van deze aflevering?

“We praten voornamelijk over de weg die ik in mijn carrière heb afgelegd. Ik ben in 2001 vanuit Suriname in Nederland komen wonen om hier als cabaretier en tv-presentator te werken. Dat ging heel lang goed. Tot 2015. Mijn televisiewerk stopte toen mijn talkshow bij de NPO werd stopgezet. Dat had ik helemaal niet zien aankomen en er volgde financieel een zware periode. Ik heb diep in de schulden gezeten. In 2019 ben ik uiteindelijk ook met theater gestopt. Nu ga ik na zes jaar weer toeren met een nieuwe voorstelling: ‘Welkom thuis’. Dat is ook de reden dat ik in Volle zalen zit.”

Waarom heb je zo lang geen voorstelling gemaakt?

“Ik was het zat om continu onderweg te zijn. Mensen zien vaak alleen maar de mooie kanten van de entertainmentsector, maar voor elke voorstelling was ik van twee uur ’s middags tot twee uur ’s nachts op pad. Op een gegeven moment merkte ik dat ik steeds minder zin had om in de auto te stappen om te gaan spelen. Ik had altijd met mezelf afgesproken: als ik het met tegenzin doe, kap ik ermee. Dus toen heb ik besloten om wat anders te gaan doen.”

Hoe komt het dat je nu toch weer in het theater staat?

“Ik speelde lang met het idee om een vervolg te maken op mijn oude programma ‘Even slikken’. Dat ging over een man die van Suriname naar Nederland verhuist om hier zijn geluk te beproeven. In Welkom thuis keert zijn zoon dertig jaar later terug naar zijn wortels, maar merkt hij dat niemand op hem en zijn moderne ideeën zit te wachten. We zouden drie shows in Suriname doen. Dat werden er vijf, allemaal uitverkocht. Daardoor kreeg ik weer de kriebels. Ik belde mijn impresario. ‘Kom, we doen een tournee in Nederland.’ Hij reageerde: ‘Denk je dat dat zo gaat, dat je zes jaar eruit stapt en mensen nog op je zitten te wachten?’ Toevallig heet mijn show voluit Welkom thuis, waar niemand op je zit te wachten. Ik heb besloten gewoon te kijken hoe het loopt.”

Het hele artikel leest u in de Avrobode van week 16. Deze editie ligt nu in de winkel. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.


Tekst: Ernest Marx

Deze week: Marlijn Weerdenburg en Jörgen Raymann

Alles weten over de televisie van 18 t/m 24 april 2026? Nummer 16 van Avrobode van 2026 is uit! Lees hier wat u in deze editie kunt verwachten.

Interview Jörgen Raymann

In Volle zalen volgt Cornald Maas cabaretier Jörgen Raymann. Ze praten over vallen en opstaan en een onverwachte comeback. ‘Inmiddels kan ik weer normaal rondkomen.’

De wetten van de baktent

Het is de bekendste bakkerij van Nederland én de onvoorspelbaarste. De tent van Heel Holland bakt boezemt zelfs ervaren bakkers angst in, weet jurylid Janny van der Heijden: ‘In de tent is alles anders.

Zes vragen aan Marlijn Weerdenburg

Een nieuwe opzet en een nieuw tijdstip: presentatrice Marlijn Weerdenburg moest even wennen aan de aanpassingen bij MolTalk. Inmiddels ziet ze vooral de voordelen van vooruitblikken op Wie is de Mol?

Al deze artikelen en meer vindt u in de Avrobode van week 16. Deze editie ligt nu in de winkel. Liever abonnee worden? Dat kan hier.

Deze week: Art Rooijakkers en Dagmar Oudshoorn

Alles weten over de televisie van 11 t/m 17 april 2026? Nummer 15 van Avrobode van 2026 is uit! Lees hier wat u in deze editie kunt verwachten.

Interview Dagmar Oudshoorn

Dagmar Oudshoorn heeft een zware, verantwoordelijke baan: ze is directeur van mensenrechtenorganisatie Amnesty International. In bakken vindt ze ontspanning. Ze doet voor de tweede keer mee aan Heel Holland bakt.

Zes vragen aan Art Rooijakkers

In Survive your family testen bekende Nederlanders en hun familieleden hun overlevingstalenten en hun band in de Colombiaanse jungle. Presentator Art Rooijakkers: ‘Dit programma combineert survival met familieverhalen

De zee geeft, de zee neemt

Rouwen om verdronken geliefden die nooit zijn gevonden. De tweedelige EO-documentaire Op zee gebleven laat zien hoe lastig dat voor nabestaanden is. En hoe een ontdekking, na ruim zeventig jaar, rust brengt.

Al deze artikelen en meer vindt u in de Avrobode van week 15. Deze editie ligt nu in de winkel. Liever abonnee worden? Dat kan hier.

Dagmar Oudshoorn: ‘Bakken is puur plezier’

Dagmar Oudshoorn heeft een zware, verantwoordelijke baan: ze is directeur van mensenrechtenorganisatie Amnesty International. In bakken vindt ze ontspanning. Ze doet voor de tweede keer mee aan Heel Holland bakt.

Waarom zei je ‘ja’ tegen een terugkeer naar de tent?

“Tussen alle lelijke dingen in de wereld vind ik Heel Holland bakt een heel mooi programma. Er zit iets lichts in. Toen de kans voorbijkwam om opnieuw mee te doen, dacht ik: waarom niet? De afleiding is fijn en misschien wil ik stiekem ook een beetje laten zien dat ik heus wel kan bakken en dat het ook prima is als er iets gruwelijk mislukt. Maar bovenal is het gewoon puur plezier.”

De lichtheid van het bakken en de zwaarte van je werk vormen een interessant contrast. Voel je dat zelf ook zo?

“Ja, het compenseert elkaar wel. In mijn werk zie ik niet altijd de mooiste kanten van de wereld. Ik hoor indrukwekkende, verdrietige en soms heel lelijke verhalen. Zaken waarover ik me ontzettend boos kan maken. Het is heel fijn dat er ook iets anders is. Dat ik ook de mooie dingen in de wereld kan blijven zien. Ik houd van die lichtpuntjes. En bakken brengt me ontspanning. Ik zit veel in mijn hoofd, ben veel bezig met strategie, met afwegen en nadenken. Het is heerlijk om dan iets met mijn handen te doen.”

Waar komt je liefde voor bakken vandaan?

“Toen ik veertien was, had ik een bijbaantje bij een bakkerij in Goes, maar de bakliefde begon al eerder. We hadden het vroeger niet breed thuis. Eerst hadden we alleen een wonderpan, waarmee je op het fornuis een cake kon bakken. Later kwam er een klein elektrisch oventje; daarin bakten mijn moeder en ik echt van alles. Ik herinner me platen vol kruidnoten. Voor mij gaat bakken vooral om gezelligheid en om het plezier van delen. Ik bak eigenlijk nooit voor mezelf, maar altijd om anderen een plezier te doen. Zet een taart op tafel en iedereen is blij. Ik neem ook regelmatig baksels mee naar mijn werk, en dat deed ik op eerdere werkplekken ook. Voor mij is het een manier om mijn waardering te laten zien. Eten is liefde.”

Het hele artikel leest u in de Avrobode van week 15. Deze editie ligt nu in de winkel. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.


Tekst: Eveline Helmink

Deze week: Menno Bentveld en Guy Clemens

Alles weten over de televisie van 4 t/m 10 april 2026? Nummer 14 van Avrobode van 2026 is uit! Lees hier wat u in deze editie kunt verwachten.

Interview Guy Clemens

Het derde seizoen van ziekenhuisserie Dag & nacht verhuist van de afdeling kindergeneeskunde naar de psychiatrische afdeling. Psycholoog Lasse (Guy Clemens) verhuist mee. ‘Eigenlijk is Lasse te aardig voor de psychiatrie.’

Interview Menno Bentveld

Het seizoen van Vroege vogels start met een speciale aflevering over de jaargetijden. Presentator Menno Bentveld geniet in de lente van de explosie van groen en het gekwetter van vogels.

Zes vragen aan Eveline Stallaart

Seksuoloog en psycholoog Eveline Stallaart is de veteraan onder de experts van Married at first sight. Ze legt uit hoe ze te werk gaat: ‘We kijken vooral naar wat iemand nodig heeft.

Al deze artikelen en meer vindt u in de Avrobode van week 14. Deze editie ligt nu in de winkel. Liever abonnee worden? Dat kan hier.

Guy Clemens: ‘Ik mag fantaseren als beroep’

Het derde seizoen van ziekenhuisserie Dag & nacht verhuist van de afdeling kindergeneeskunde naar de psychiatrische afdeling. Psycholoog Lasse (Guy Clemens) verhuist mee. ‘Eigenlijk is Lasse te aardig voor de psychiatrie.’

Lasse werkte vorig seizoen op de kinderafdeling. Nu start hij op de psychiatrische afdeling. Verandert daarmee ook de sfeer in de serie?

“Zeker. Het is een stuk serieuzer en grimmiger, soms. Het grote verschil is dat Lasse op de kinderafdeling patiëntjes behandelde die om medische redenen naar die afdeling kwamen. Als psycholoog hielp hij de kinderen met de psychische klachten die daarmee samenvielen. Nu is het andersom: er komen volwassen patiënten die lichamelijk prima in orde zijn, maar door psychische problemen zich opeens heel anders kunnen gedragen. Soms zelfs agressief en gevaarlijk. Op zijn eerste dag krijgt Lasse van de verpleging te horen dat hij duidelijk zijn grenzen moet aangeven: tot hier en niet verder. Maar Lasse is daar nog te aardig voor, waardoor hij in de problemen komt.”

Is dat hoe je Lasse zou omschrijven, als te aardig?

“Ik zou zeggen: een zachtaardige man. Lasse geeft veel ruimte aan andere mensen. Af en toe geeft hij te veel ruimte, waardoor hij zichzelf kwijtraakt. Ik kan me herkennen in het feit dat ik ook graag mensen help, en mezelf daarmee soms te veel opzij kan zetten. En net als Lasse ben ik iemand die liever luistert dan praat.”

Hoe heb je je voorbereid op de rol van psycholoog?

“Voor een dramascène hoef je je niet per se te verdiepen in een beroep. De scène is geschreven, en in het geval van Dag & nacht heel goed geschreven, waardoor deze vanzelf loopt. Ik weet niet hoe het is om een psycholoog te zijn. Maar ik denk dat luisteren een belangrijke eigenschap is, dus dat heb ik zoveel mogelijk proberen te doen in de scènes met patiënten.”

Het hele artikel leest u in de Avrobode van week 14. Deze editie ligt nu in de winkel. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Jeroen Keijzer

Yvette van Boven: ‘In Ierland ben ik op mijn best’

In Bij Van Boven thuis, in Ierland neemt culinair journalist Yvette van Boven de kijkers mee naar haar geboorteland. ‘Ik hou van de stilte en de rust die ik hier vind.’

Is je nieuwe programma een droom die uitkomt?

“Ja, omdat ik hier echt op mijn best ben. In Nederland ging ik voor mijn programma’s naar boeren, fruittelers, imkers en vissers om te laten zien wat ze doen. Hier doe ik hetzelfde, in een prachtig gebied dat bekendstaat om de bijzondere mensen die hier wonen en de producten die ze maken. Ik ken ze allemaal goed en ze hebben geweldige verhalen te vertellen. Toen we gingen filmen, hadden we eigenlijk te veel. We zouden makkelijk drie of vier afleveringen meer kunnen maken dan de zes die we nu hebben. Daarom hoop ik dat er een tweede seizoen komt.”

Welke van de bezoekjes die je aflegde, sprong er voor jou uit?

“Oef, dan is het net alsof je een moeder vraagt tussen haar kinderen te kiezen… Maar vooruit: mijn bezoek aan Max. Hij is half Welsh, half Italiaans en weet heel veel van historische conserveringstechnieken. Hij kan prachtig vertellen over hoe mensen honderd jaar geleden leefden zonder koelkasten. Ierland heeft enorme armoede gekend, onder meer door de Engelse kolonisatie, en de manier waarop mensen toen met voedsel omgingen is echt fascinerend. Hoe ze melk bewaarden bijvoorbeeld, en hoe ze dingen maakten van wat in hun omgeving aanwezig was. Max nam ons mee naar een baai en liet zien hoe je scheermessen en kokkels uit het zand haalt. Die roosterden we op het vuur, op het strand, net voordat het tij opkwam. Gratis eten, waar mensen normaal gesproken zonder na te denken overheen lopen. Ik vond dat magisch.”

Waarom voel je je zo thuis in Ierland?

“Alles doet me aan vroeger denken, dat maakt het heel vertrouwd. Nederland blijft ook leuk hoor, we hebben niet voor niets nog een huis in Amsterdam-Noord. Toch is dit de plek waar ik hoor, waar mijn hart terug op zijn plek zakt. Bovendien houd ik van de positieve soort eenzaamheid die ik hier vind: de stilte en rust. Mijn man Oof houdt gelukkig net zo van Ierland als ik. Soms ben ik hier als hij in Nederland aan het werk is. Dan vind ik het helemaal niet erg om hier in m’n eentje te zitten en ga ik lekker vaak met mijn hond Hughie naar zee. Ook hij heeft hier een geweldig, vrij leven.”

Het hele artikel leest u in de Avrobode van week 13. Deze editie ligt nu in de winkel. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Maarten van der Meer

Deze week: Tijl Beckand en Yvette van Boven

Alles weten over de televisie van 28 maart t/m 3 april 2026? Nummer 13 van Avrobode van 2026 is uit! Lees hier wat u in deze editie kunt verwachten.

Interview Yvette van Boven

In Bij Van Boven thuis, in Ierland neemt culinair journalist Yvette van Boven de kijkers mee naar haar geboorteland. ‘Ik hou van de stilte en de rust die ik hier vind.’

Interview Tijl Beckand

Weinig presentatoren zijn zo veelzijdig als Tijl Beckand. Van klassieke muziek tot fotografie, van cabaret tot quizzen en De Verraders. Hoe combineert hij die totaal verschillende programma’s?

Stralend in The Passion

De makers van The Passion zijn er ook deze editie in geslaagd een gevarieerde sterrencast te strikken. Deze artiesten zijn dit jaar te zien in het muzikale paasspektakel.

Al deze artikelen en meer vindt u in de Avrobode van week 13. Deze editie ligt nu in de winkel. Liever abonnee worden? Dat kan hier.

Deze week: Lone van Roosendaal en Paul de Leeuw

Alles weten over de televisie van 21 t/m 27 maart 2026? Nummer 12 van Avrobode van 2026 is uit! Lees hier wat u in deze editie kunt verwachten.

Interview Paul de Leeuw

Kijken wat nog wél kan: Een vergetelijk mooie reis volgt ouderen met dementie tijdens een vakantie. Paul de Leeuw begeleidt en presenteert. ‘Ik ben een soort verzorgingsclown.’

Interview Lone van Roosendaal

Lone van Roosendaal kruipt na vier jaar weer in de huid van Billy de Palma, de lang doodgewaande diva van Goede tijden, slechte tijden. ‘Billy blijft een vrouw met een randje.’

Documentairereeks ‘Cruijff’

Tien jaar na zijn dood is de herinnering aan Johan Cruijff nog springlevend. Wat maakt hem zo bijzonder? De documentairereeks Cruijff laat dat zien aan de hand van uniek materiaal uit het familiearchief.

Al deze artikelen en meer vindt u in de Avrobode van week 12. Deze editie ligt nu in de winkel. Liever abonnee worden? Dat kan hier.

Paul de Leeuw: ‘Ik neem het leven zoals het komt’

Kijken wat nog wél kan: Een vergetelijk mooie reis volgt ouderen met dementie tijdens een vakantie. Paul de Leeuw begeleidt en presenteert. ‘Ik ben een soort verzorgingsclown.’

Wist je waaraan je begon toen je ja zei tegen ‘Een vergetelijk mooie reis’?

“Nee, ik kon me er niets bij voorstellen. Ik vroeg me af hoe dat zou gaan: ouderen met dementie op vakantie naar Benidorm. Met alles erop en eraan, van gymnastiekklasjes tot bootreisjes. Een gesprek met de begeleiders van woonzorghuis De Hoeven, wiens bewoners dit avontuur aangaan, maakte me enthousiast. Ze denken vanuit mogelijkheden, niet vanuit onmogelijkheden. Er ging genoeg verzorgend personeel mee naar Spanje, en de deelnemers hadden ook nog familieleden bij zich. Ik heb de ouderen ontmoet en gevraagd of ik mee mocht. Het leek me iets bijzonders; ik zou wel zien waar het schip zou stranden.”

Hoe ben je erin geslaagd om iets luchtigs te brengen in een programma over een zwaar onderwerp?

“Dat gaat vanzelf, zo zit ik in elkaar. Van deelnemer Nel waren haar dochter en kleindochter mee. Toen ik met hen op een terrasje zat, viel het me op dat ze hun drankje nog niet hadden aangeraakt. Ik vroeg: ‘Vergeten jullie te drinken, worden jullie dement?’ Dat soort opmerkingen floepen er bij mij gewoon uit. En dat kan, omdat de sfeer goed is. Ook mijn eigen vergeetachtigheid komt aan bod. Soms vergat ik mijn kamersleutels, of was ik even kwijt wat ik ook alweer wilde vertellen… Al die momenten dat ik het ook even niet meer wist, pasten wonderwel in het programma. Verder mocht ik de oorspronkelijke voice-overteksten herschrijven. Ik heb ze lichter van toon gemaakt, meer gericht op wat deze mensen nog wél kunnen. Het woord ‘dementie’ komt er bijna niet meer in voor.”

Was de serie voor jou een eyeopener?

“Niet in de zin dat ik nu alvast voorzorgsmaatregelen neem voor het geval dat ik dementie krijg. Zo leef ik mijn leven niet; ik neem het zoals het komt. Dat had ik ook met mijn kaalheid, overgewicht en seksualiteit. Ze kwamen op mijn pad en ik heb ze een plekje kunnen geven. Waar ik wel van schrok, is hoe lang de partners doorgaan met mantelzorgen voordat ze erkennen dat ze het niet meer aankunnen. Ze voelen het als falen om hun geliefde achter te laten in een verzorgingshuis. Het is nog een taboeonderwerp. Maar er is niets mis mee om de zorg uit handen te geven; het kan zelfs vaak niet anders. Mensen die het doen, ervaren dat ze er veel meer vrijheid en levensgeluk voor terugkrijgen.”

Het hele artikel leest u in de Avrobode van week 12. Deze editie ligt nu in de winkel. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Jeroen Keijzer

Back to top