Jarenlang presenteerde Herman van der Zandt nieuws- en sportprogramma’s. Met plezier, maar toch verruilde hij de NOS voor KRO-NCRV, om het human-interestprogramma ‘De reünie’ te presenteren. ‘Er zijn zoveel paden te bewandelen.’

Ben je op de racefiets?

“Nee, op de vouwfiets. Die zit trouwens ook in het programma. Ik rijd op die fiets met Richard Groenendijk door Rotterdam. Dat was voor de filmploeg trouwens best lastig, die waren ons meerdere keren kwijt. Het programma is natuurlijk bekend, het bestaat immers al twintig jaar. Maar we hebben het wel een beetje veranderd. Aan het begin ga ik met de bekende Nederlander naar een locatie die voor hem of haar belangrijk is geweest. Met Fidan Ekiz wandel ik bijvoorbeeld door Rozenburg, waar ze vandaan komt. Met René van der Gijp loop ik door het Spartastadion en met Arjan Ederveen dwaal ik door Carré. Daarna is dan de reünie zelf met de klasgenoten of de musicalacteurs.”

Zijn het dan niet alleen maar schoolklassen?

“Dat is het andere grote verschil. Het uitgangspunt is nu de bekende kop, de BN’er, en die kiest zelf welke club mensen uit zijn verleden hij of zij wil terugzien. Mensen uit een periode die belangrijk is geweest. In het geval van Miljuschka Witzenhausen en Fidan Ekiz zijn dat inderdaad schoolklassen, maar voor bijvoorbeeld Arjan Ederveen zijn het de kinderen van de cast van de musical ‘Oliver’ en voor Richard Groenendijk de collega’s van een horecagelegenheid in Rotterdam. Wat voelden ze als ze daar binnenliepen en wat waren ze voor meisje of jongen?”

Hoe was jij zelf?

“Ik was wel nieuwsgierig naar de wereld, maar ik maakte me tegelijkertijd geen zorgen over waar ik terecht zou komen. Redelijk zorgeloos, dus. Ik heb een heel fijne jeugd gehad. Over het algemeen was ik vrij braaf. Ik zocht niet de randjes op van wat niet mocht en mijn vader had het ook wel laten weten als ik dat wel had gedaan.”

Het hele interview leest u in de Avrobode van week 13. Deze editie ligt nu in de winkel. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Maarten van der Meer

Na een pauze van enkele jaren is Hanna Verboom nu te zien in een hoofdrol in de nieuwe dramaserie ‘Elixer’, als CEO van een farmaceutisch familiebedrijf.

Waarom was ‘Elixer’ een goede reden om weer te gaan acteren?

“Ik heb bijna tien jaar achter de schermen gewerkt, voor de stichting Get it done en filmplatform Cinetree, maar was er wel altijd van overtuigd dat ik weer zou gaan acteren. Alleen dan wel met het juiste project. Ten eerste vind ik Dana Nechushtan een fantastische regisseur. Ik heb eerder met haar gewerkt en toen voelde ik echt een klik. Ook het thema van de serie, de farmaceutische industrie, sprak me aan. Het is een bedrijfstak die zorg biedt, maar waarin het ook enorm om geld draait. Ik doe veel werk binnen de mentale gezondheidszorg en slik zelf ook medicijnen, dus ik heb daar een sterke connectie mee. Ik dacht eigenlijk meteen: wat een mooie rol!”

Wat is je personage voor persoon?

“Er zitten veel lagen in Isabelle. Aan de ene kant is ze echt een leider: ze heeft een groot verantwoordelijkheidsgevoel en ze wil zich bewijzen. Aan de andere kant heeft ze een kwetsbare kant: ze is moeder van een zoon die mentale uitdagingen heeft en de medicijnen van dat bedrijf moet gaan gebruiken. Het is heel mooi dat Elixer heel duidelijk ook die menselijke kant belicht. De serie laat zien hoe goede mensen in verkeerde omstandigheden terecht kunnen komen en daardoor dingen doen waar ze niet achter staan.”

Heb je het acteren gemist?

“Ik heb de afgelopen jaren veel achter mijn laptop gezeten en me gefocust op het opzetten van een bedrijf. Nu ben ik een half jaar bezig geweest met een groep mensen om iets moois te maken. Dat heb ik zeker gemist. Als ik een rol speel, richt ik me helemaal op wat één iemand beweegt. Ik vond het heerlijk dat weer te kunnen doen.”

Het hele interview leest u in de Avrobode van week 12. Deze editie ligt nu in de winkel. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Mariëtte Van Haren

Maarten Remmers is al achttien verslaggever van ‘Keuringsdienst van waarde’. Inmiddels weet hij zoveel over dilemma’s rond voedselproductie dat hij het soms lastig heeft als hij boodschappen doet.

Het valt op dat jullie als Keuringsdienst nooit een scherp oordeel vellen.

“Ik vind dat niet onze rol als programmamaker. Wij vertellen een verhaal en daarna mogen de kijkers bepalen wat ze met die informatie doen. We zullen nooit zeggen: die ene smeerkaas moet je niet eten. Een terugkerend thema dat ik heel interessant vind, is hoe industrieën planten en dieren manipuleren. Dat gebeurt dus met die perziken, maar bijvoorbeeld ook met fokzeugen, waar we al eerder een uitzending over hebben gemaakt. Zoiets roept heel uiteenlopende reacties op.”

Wat vind je daar zelf van?

“Ik vind het vaak moeilijk om een keihard oordeel te vellen, want zo’n verhaal heeft meerdere kanten. Ik snap die varkensboeren heel goed. Ze hebben een bedrijf te runnen en als ze een kruising kunnen maken waardoor hun varkens extra biggen werpen, dan doen ze dat. We willen allemaal zo efficiënt mogelijk voedsel produceren, want we zijn met veel mensen op aarde. Maar tot hoever kunnen we daarin gaan? Daar heb ik geen antwoord op. Wel vind ik dat we sowieso te veel vlees eten. Ik geloof zeker dat dieren een plek hebben in ons voedselsysteem, maar de hoeveelheid landbouwgrond in de wereld die nu in dienst staat van de vleesindustrie, vind ik niet in verhouding staan.”

Hoe zijn jouw eigen eetgewoontes?

“Thuis eet ik eigenlijk geen vlees, buiten de deur af en toe wel. Een heel enkele keer maak ik thuis ook vlees klaar voor mijn zoon, die dat erg lekker vindt. Over het algemeen ben ik helemaal niet activistisch of hyperprincipieel, maar ik probeer wel zo bewust mogelijk te leven. Ik koop bijvoorbeeld al zes jaar alleen nog maar tweedehands kleding. En als er thuis apparaten stuk zijn vind ik het tegenwoordig heel leuk om die zelf te repareren met de hulp van allerlei YouTubefilmpjes. Voor mijn werk moet ik geregeld op reis, maar privé vlieg ik nooit.”

Het hele interview leest u in de Avrobode van week 11. Deze editie ligt nu in de winkel. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Ernest Marx

Herman van Veen wordt tachtig jaar. Hij viert dat onder meer met een feestelijke theatertournee in binnen- en buitenland. Onderweg volgden camera’s hem voor de driedelige documentaire ‘Herman van Veen 80!’

Wat is er precies te zien in de documentaire?

“Dat weet ik nog niet; ik ben denk ik net zo nieuwsgierig als u. Zover ik heb begrepen is de montage in volle gang. Ik heb wel al een blokje gezien met opnamen die in Parijs zijn gemaakt. Dat heeft me ontroerd. Ik zie mezelf nooit zo van de achterkant, behalve dan in de spiegels van chique liften, maar zelden flanerend over een boulevard.” Parijs maakte ook deel uit van de feestelijke theatertournee. Van Veen trad er afgelopen januari twee dagen achter elkaar op in het Théatre des Champs-Élysées en daar was de camera dus bij.

Welke van uw naasten komen in de documentaire aan het woord?

“Voor zover ik weet zijn dat in ieder geval mijn dochters Anne en Babette, mijn levenspartner Gaëtane en gitarist Edith Leerkes, met wie ik al een half leven lang onderweg ben. Verder nog andere collega’s, vrienden en vooral ook publiek. Wat zij in die gesprekken zoal over mij zeggen, weet ik nu dus nog niet.”

Wat hoopt u dat de documentaire de kijker vooral zal tonen?

“Ik hoop vooral dat hij laat zien wat er allemaal komt kijken bij optreden. De kleine dingen tussen de coulissen, het knippen en het plakken van al die gesprokkelde zinnen, de spanning die er altijd is. Ik hoop dat de documentaire zal tonen dat ik niets alleen doe. Dat iedereen in dit vak van elkaar afhankelijk is, elkaar nodig heeft. De belichters, de toneelmeesters, de mensen die het geluid doen, de fysio’s, collega’s, muzikanten, de jongedames en meneren die ervoor zorgen dat ik weet wanneer ik waar moet zijn.”

Het hele interview leest u in de Avrobode van week 10. Deze editie ligt nu in de winkel. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Ernest Marx

Tegengif voor slecht nieuws: zo noemt Eva Jinek de rubriek ‘De schouders van Nederland’ in haar talkshow. ‘Het zijn deze mensen die Nederland zo’n rijk en gelukkig land maken.’

Ze verrichten hun goede en vaak vrijwillige werk veelal in de schaduw. Daarom verdienen ze het om in de rubriek ‘De schouders van Nederland’, in de talkshow Eva, in het licht te worden gezet: onbekende Nederlanders die de wereld een stukje mooier maken. Zoals Anja Assman. Anja, die al zeventien jaar leukemie heeft, werkt als kapster in een verzorgingstehuis in Zevenbergen. Ze bezorgt haar klanten een mooie coupe en veel plezier, door haar robotkat op hun schoot te zetten of liedjes met ze te zingen. Zelf geniet Anja er ook van; al slikt ze dagelijks chemotabletten, haar werk ziet ze als haar ‘beste medicijn’.

Geweldige verhalen

Presentatrice Eva Jinek is trots op dit korte onderdeel van haar dagelijkse talkshow. Ze heeft er heel bewust voor gekozen: “Er is een enorme oververtegenwoordiging van bekende Nederlanders op televisie. Mensen kijken daar graag naar en dat is prima, want ze hebben vaak een hoop interessants te vertellen. Tegelijkertijd zijn er zoveel anderen met geweldige verhalen die nooit in een televisieprogramma aan bod komen. Tijdens het brainstormen met mijn team vroegen we ons af: hoe krijgen we die mensen in ons programma, zonder ze in de vaak ongemakkelijke situatie van een talkshowtafel te zetten?”

Het antwoord werd de rubriek ‘De schouders van Nederland’: een ode aan de onbekende Nederlander die iets bijzonders doet, opgenomen op locatie. Bijvoorbeeld in het clubhuis van Louis Nibbelink uit Beckum. “Louis begon ooit met koken voor zijn twee buurvrouwen, die dat zelf niet meer konden. Inmiddels kookt hij twee keer per maand voor dertig mensen die anders misschien eenzaam zouden zijn. ‘Mensen komen binnen met een lach en vertrekken nog vrolijker’, vertelt hij erover.”

In harmonie

Dit soort verhalen zijn heel welkom, vindt Eva. “Wie naar het nieuws kijkt, kan de indruk krijgen dat de maatschappij vol boosheid en polarisatie zit. Maar in het dagelijks leven zie je juist dat veel mensen in harmonie samenleven en zich inzetten voor anderen. Dat willen we laten zien. Ik zie deze optimistische rubriek als een soort tegengif tegen de dagelijkse negativiteit in het nieuws. Hij toont dat er nog steeds goedheid en saamhorigheid bestaan.

Het hele interview leest u in de Avrobode van week 9. Deze editie ligt nu in de winkel. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Lydia van der Weide