Marijn Frank: ‘Ik eet nog steeds vrijwel alles’
Al zeventien jaar is Marijn Frank een van de vaste gezichten van het consumentenprogramma Keuringsdienst van waarde. Hoe kieskeurig is ze al die jaren zelf geworden op wat er thuis op tafel staat?
Welke invloed heeft ‘Keuringsdienst van waarde’ op je eigen eetgewoontes?
“Je zou het misschien niet verwachten, maar ik eet nog steeds vrijwel alles. Alleen is het tegenwoordig wel bijna allemaal biologisch. Een uitzending die ons leven drastisch heeft veranderd, ging over babyvoeding. Op de potjes stond: ‘afkomstig van speciale babyvelden’. Ik dacht: dat zal wel marketinggeneuzel zijn. Maar wat bleek? Groenten in babyvoeding moeten qua pesticiden aan veel strengere eisen voldoen dan reguliere groente en fruit. Dat is natuurlijk niet voor niets. Vanaf toen zijn we overgegaan op meer biologisch. Ik pleit dus niet voor babypotjes, wel voor biologisch. Jammer genoeg is dat een privilege: biologisch eten is veel duurder. Dat vind ik vreselijk want het zou voor iedereen beschikbaar en toegankelijk moeten zijn. Ook daar hebben we dit seizoen een aflevering over, want de prijsverschillen in de supermarkt zijn lang niet altijd logisch.”
Je maakte ooit een documentaire waarin je jezelf een ‘knipperlichtvegetariër’ noemde. Hoe sta je daar nu in?
“Ik ben nu permanent een flexitariër. Want zo heet dat eigenlijk. We eten heel weinig vlees. Eh… Ik durf het bijna niet te zeggen, maar ik heb toevallig net nog een bakje filet americain bij de slager gehaald. Dat is een beetje een guilty pleasure van mij. Mijn vriend wordt daar weleens boos over: ‘Jij eet er één boterham mee, en daarna staat het te verpieteren in de koelkast.’ Heeft hij gelijk in.”
Jouw kinderen zijn geen baby’s meer. Lukt het nog om ze gezond te laten eten?
“Dat vind ik dus heel erg moeilijk. Mijn jongste is negen en eet gewoon wat we hem voorzetten. Maar mijn dochter gaat nu naar de middelbare school. En dan verlies je als ouder volledig de controle over wat ze eet. Dan is het in de pauze naar de supermarkt en allemaal ongezonde dingen kopen: stroopwafels, chocola, croissantjes. Dat vind ik problematisch: dat eten is gemaakt om verslavend te zijn, en het is ook nog eens spotgoedkoop. Binnen een straal van een paar honderd meter van iedere middelbare school heb je wel vijf plekken waar je ongezond eten kunt halen. Ik zie dat echt als een groter maatschappelijk probleem.”
Het hele artikel leest u in de Avrobode van week 46. Deze editie ligt nu in de winkel. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.
Tekst: Ernest Marx